fbpx


SCHULDIG

Sinds ik moeder ben, heb ik vaker schuldgevoelens.
Ik voel me schuldig als ik niet bij mijn kinderen ben. Ik voel me schuldig als ik me geen tijd voor mezelf gun. Ik voel me schuldig als ik mijn man te weinig aandacht geef. Ik voel me schuldig als ik te weinig werk. Ik voel me schuldig als ik mijn ouders niet bel en zij hun kleinkinderen te weinig zien. Ik voel me schuldig dat ik te weinig Duits met de jongens praat. Ik voel me schuldig dat ik soms dagen niet op de appjes van mijn vrienden reageer, het soms helemaal vergeet en ze veel te weinig zie. 

En ik voel me schuldig als ik klaag over het moederschap, over het allemaal tegelijk moeten doen, over het niks meer perfect kunnen doen, het geen tijd meer hebben en vooral tegenover de lieve stellen, die zo graag zelf ouders willen worden en waarbij dat maar niet wil lukken. Zij zouden alles ervoor doen om dat te hebben wat ik heb en ik zit er lekker over te klagen. Wat een egoïst ben ik wel niet - ontevreden en ondankbaar!

Als ik lekker zit te werken, denk ik aan mijn jongens – daar wou ik toch meer tijd voor vrij maken?
Als ik bij de kinderen ben, denk ik aan mijn werk – ik wou er toch beter in worden?
Als ik aan het sporten ben, denk ik aan mijn ouders – ik had toch beloofd om ze vaker te gaan bellen?
Als ik met mijn ouders bel, denk ik aan mijn vrienden – ik wou toch vaker met hen afspreken? 

De tijd is krap, maar iedereen heeft 24 uur per dag – dus daar ligt het niet aan, als ik de dingen niet zo gedaan krijg als dat ik zou willen. Het ligt aan de prioriteiten en daarom probeer ik ook nooit meer te zeggen dat ik geen tijd heb. Dat is maar een smoesje – als je iets echt wilt, dan heeft het prioriteit en dan MAAK je er tijd voor!

En toch blijft dat schuldgevoel knagen – en dan voel ik me schuldig dat ik me schuldig voel, want ik mag ook wel lief zijn voor mezelf, ik doe toch elke dag weer opnieuw mijn best. Ik probeer balans te vinden en in balans te blijven. Probeer mijn prioriteiten helder te hebben en ernaar te leven, maar het blijft zoeken, aftasten, uitproberen, vallen en opstaan.
Groeien, ontwikkelen en prioriteiten opnieuw stellen. Het blijft balanceren tussen alle taken, die ik mezelf heb opgelegd.

Mama, als jij dit ook herkent – don’t worry – we zijn allemaal maar mensen en daar horen (schuld)gevoelens bij. Weet, dat het ok is om je schuldig te voelen en weet ook dat dat eigenlijk helemaal niet hoeft.
Je kids houden van je, ook al ben je er niet 24/7 – ze weten dat je er bent als zij je nodig hebben.
Je werk komt toch nooit af en je doet je best.
Je partner snapt dat jullie leven is veranderd en de eersten jaren met kind zijn nu eenmaal niet de makkelijkste - bij niemand.
Je ouders zaten ooit zelf in deze situatie – ze begrijpen je echt wel (ook al zouden ze je veel vaker willen zien).
Van je vrienden blijven die over die echt achter je staan en je begrijpen – heb je daar weer meer tijd voor (WIN WIN, toch?).

En jezelf: je mag vooral luisteren naar jouw lichaam en jouw gevoel – pauzes nemen, me-time inplannen, ontspannen en voor jezelf zorgen. Dat is de enige prioriteit die ik je echt uit de diepte van mijn hart mee wil geven – als je lichaam het niet meer doet, jezelf geen energie meer hebt, dan kan je al je andere prioriteiten sowieso niet meer aan. Dus zorg altijd eerst goed voor jezelf – de rest komt vanzelf weer goed, als je energie maar niet op raakt. 

Mama, you got this!

Liefs, Evi  

 

 

 



Geef een reactie

%d bloggers liken dit: