fbpx

MIJN MISSIE


Met NIEUWE MAMA’s wil ik (nieuwe) moeders steunen en erbij helpen zelfverzekerd hun eigen weg in het moederschap te vinden.

Ik wil ze graag meegeven dat dat wat zij voelen ok is.
Dat het mag.
Dat ze goed zijn zoals ze zijn.
Dat ze hun eigen weg mogen gaan.
Dat ze mogen vertrouwen op hun intuïtie.

Dat ze aan geen normen hoeven te voldoen.
Zich niet schuldig hoeven te voelen.
Zichzelf niet weg mogen cijferen.

Dat ze tijd voor zichzelf mogen nemen.
Dat ze om hulp mogen vragen.
Dat ze het niet alleen hoeven te doen.
Dat het moederschap geen competitie is.

Dat we elkaar kunnen helpen.
Van elkaar kunnen leren.
Dat we samen sterk zijn en elkaar kunnen steunen.



MIJN MOTIVATIE EN WAT IK JE MEE WIL GEVEN


Het moederschap zet je leven op z’n kop.
Alles verandert.
Al tijdens de zwangerschap veranderen je hormonen.
Je lichaam.
De manier waarop je tegen dingen aankijkt.
Hoe je dingen doet.

En dan – als het wachten eindelijk ten einde is,
Je jouw kindje op je arm hebt,
Dan begint het pas echt.

Want daar zit je dan,
Je baby in je arm,
Moe van de zwangerschap,
Misschien wel uitgeput van de bevalling,
Hormonen die alle kanten opschieten,
Mensen die je allemaal welgemeende adviezen willen geven,
Willen horen dat het goed gaat met jou en je kindje,
Je blij en vol liefde voor je kindje willen zien,
Vragen hebben, nieuwsgierig zijn.

Naar een kind dat je pas moet leren kennen, 
Dat je moet voeden en verzorgen,
Dat helemaal afhankelijk is van jou.
Een partner die je graag wil helpen, maar die zich wellicht machteloos en overbodig voelt.

Het liefst zou je willen slapen,
Uitrusten,
Jezelf weer zijn,
En tegelijk wil je geen oog dicht doen,
Geen seconde missen,
Want je weet dat deze momenten met je kleintje nooit meer terug zullen komen.

Is er misschien ergens een pauzeknop?
Alleen heel even.
Even alles op stil.
Even nadenken.
Even uitzoeken wie je nu bent geworden.
Even uitrusten.
Even herstellen.
Even helemaal niets.

Maar die knop is er niet.

En al die nieuwe indrukken komen zomaar op je af.
Je vraagt je af of je het wel goed doet.
Of het wel normaal is hoe je je voelt.
Hoe je lichaam er nu uitziet.
Hoe je nu tegen dingen aankijkt.
Hoe zich je prioriteiten hebben veranderd.

Op de tijd na de bevalling worden we niet voorbereid.
Niet op de hormonen.
Niet op ons nieuwe lichaam.
Niet op de slapeloze nachten.
Niet op al die nieuwe indrukken.

Daarover wordt weinig verteld.
Alsof er een soort taboe op ligt.

En daarom wil ik dat je dit weet, lieve mama:
Het is ok, als je je moe en uitgeput voelt.
Je mag verdrietig zijn.
Het is normaal als je buik niet meer strak is.
Het is ok om tijd voor jezelf te nemen.
Je mag om hulp vragen.

Je kunt niet alles weten.
Je hoeft je niet schuldig te voelen.
Je hoeft het niet alleen te doen.

Je mag op je gevoel vertrouwen.
Je mag doen wat voor jou goed voelt.
En als je het even niet meer weet – durf te vragen!