fbpx



JIJ HEBT NIETS 
TE KLAGEN!

Soms heb ik een ochtend, een dag of misschien zelfs een langere periode dat het tegenzit. Ik voel mezelf niet helemaal goed. Ik ben moe. De kinderen luisteren niet. De buurman maakt herrie. De nieuwe broek die ik heb besteld past niet. De fiets heeft een lekke band. De wekker deed het niet en ik was te laat…
Het liefst zou ik lekker willen klagen – want ja, het valt momenteel nu eenmaal zwaar tegen! Maar dan komt toch weer dat stemmetje op, dat me vertelt dat ik helemaaaaal niets te klagen heb.
Dat ik dankbaar moet zijn voor alles wat ik heb. Dat ik me niet zo aan moet stellen. Dat anderen het heus wel zwaarder hebben. En als ik naar al het leed in de wereld kijk, wie ben ik dan wel niet om zó te klagen?
Ik gaf dat stemmetje uiteindelijk vaak gelijk. Ik mocht deze gevoelens niet hebben. Ik mag me niet rot voelen. Ik moet springend van blijdschap wakker worden – elke dag – zo goed heb ik het!
En voor ik het wist, voelde ik me schuldig. Schuldig tegenover het stel dat al zolang een kinderwens heeft die maar niet uit wil komen, schuldig tegenover de alleenstaande moeder die het allemaal maar in haar eentje moet zien te redden, schuldig tegenover het gezin dat elke dag moet kijken hoe het aan voldoende eten komt. Hoe durf ik me slecht te voelen? Ik heb een gezin, ik heb en dak boven mijn hoofd, kleren om aan te doen, ik heb eten, ik heb zoveel om dankbaar voor te zijn, zo veel wat anderen niet hebben, een leven waar anderen maar van kunnen dromen, problemen die anderen graag zouden willen hebben! …en maar klagen… mimimimi…

Ik ben een voorstander van positief blijven, het mooie in het leven zien, te focussen op dat wat wél goed gaat, maar als je dat allemaal wilt kunnen zien, is het nodig om ook juíst naar de slechte dagen te kijken, te klagen, frustraties toe te laten en uit te spreken om ze vervolgens los te kunnen laten. Lekker klagen, ‘ranten’, boos zijn, verdrietig zijn – het zijn allemaal gevoelens die bij ons horen en ons compleet maken. Het maakt niet uit hoe succesvol je volgens anderen bent, hoe mooi je leven is, hoe goed je het allemaal voor elkaar hebt, ook jij mag je eens slecht voelen, eens een rotdag hebben. Of het iemand anders veel slechter of veel beter heeft, doet er niet toe. Wat jij aankan, of jij in andermans ogen een aansteller bent – het maakt allemaal niet uit. Het gaat om jouw gevoelens, jouw waarheid en jouw verhaal. Net als dat je je goede kanten en je vooruitgang het best alleen maar met jezelf kunt vergelijken, zo kan je ook dieptepunten en zware momenten het best alleen maar met je eigen leven vergelijken. Als iets je kwaad maakt, iets in jouw ogen niet lekker loopt, jij je verdrietig of boos voelt dan is dat jouw waarheid en realiteit. Wees boos, wees verdrietig, klaag – geef jezelf de toestemming, geef jouw gevoelens de ruimte en aandacht waar ze om vragen.
Dit lucht niet alleen op, je kan het zo ook makkelijker los laten, je rust en balance weer terugvinden en als je er achteraf op terugkijkt, komen er soms mooie inzichten uit.
Als de wolken boven jou weer zijn opgeklaard, stel jezelf eens de vraag waarom je zo boos bent geworden. Was je geklaag buiten proportie? Wat zegt dit over jou? Waarom is dit onderwerp zo belangrijk voor je? Waarom ligt dit zo gevoelig?
Als we boos zijn of klagen gaat het vaak over iets wat ons raakt. Misschien zijn we stiekem wel boos op onszelf. Misschien wordt ons op de één of andere manier een spiegel voorgehouden – worden we gedwongen om naar iets in ons te kijken wat we liever niet willen zien of hebben weggestopt. Wat zit er onder die gevoelige plek? 

Mocht je het moeilijk vinden om tegen iemand anders te klagen, schrijf het dan op. Maak er tijd voor of plan desnoods gewoon 1x per week een ‘klaaguurtje’ met jezelf in, waarin je alle frustraties van de week opschrijft – de gevoelens letterlijk van je af schrijft. Het blad papier kun je daarna (wel graag op een veilige plek) verbranden om er helemaal afscheid van te nemen als je dat fijn vindt.
Als je niet zo van het schrijven bent, kunnen dansen, sporten, voor jezelf gillen/schreeuwen om die energie uit je systeem te halen, goede alternatieven zijn. 

Laat de emoties vrij. Klaag je vrij. Het mag -  nee, het moet!
Anders blijft de negativiteit opgeslagen in ons lijf zitten en raken we uit balans, worden we steeds onrustiger en ooit ontploffen we alsnog – op een misschien wat minder prettige manier en een minder handig moment. 

Zonder negatieve gevoelens, geen positive gevoelens. Zonder donker, geen licht. Zonder kwetsbaarheid, geen kracht. 

Het mag er allemaal zijn. Het hoort allemaal bij ons. Het maakt ons heel en menselijk. 


Mama, you got this!
Liefs, Evi






Geef een reactie

%d bloggers liken dit: