fbpx




DOE'S LIEF, MAMA!

Ken je dat? Je post ergens een foto met je kindje, je vertelt hoe jij het één of ander in het moederschap doet en ervaart, of je legt iemand uit waarom dit of dat voor jou en jullie gezin heel goed werkt – en dan uit het niets komt er een onverwachte opmerking die je onzeker maakt, die je laat twijfelen aan jouw moederkwaliteiten en je raakt. 

Terwijl ik steeds vaker zie hoe moeders en vrouwen elkaar steunen, voor elkaar opkomen en elkaars successen vieren (yeeey for that! #momssupportmoms), zijn er ook nog steeds vaak momenten waarop ik niet snap hoe vrouwen elkaar zo kunnen aanvallen en elkaar het leven zuur kunnen maken – en daarom moet dit er nu uit en moest deze blog geschreven worden. 

Afgelopen zomer kwam een foto van Meghan Markle voorbij met haar zoontje. Een nieuwe mama, die net zoals elke andere mama, het beste voor haar kindje wil. Ik vond het een mooie, pure foto van het moederschap. Ik zag een kersverse mama met haar kindje, het moederschap voor zichzelf ontdekkend. Een sterke mama, die zich kwetsbaar durft op te stellen en ook als alle ogen op haar zijn gericht, durft zichzelf te zijn. Een vrouw die een compleet nieuwe kant van zichzelf aan het onderzoeken is en zichzelf opnieuw aan het uitvinden is, terwijl heel de wereld toekijkt en niemand vraagt hoe het eigenlijk met haar is.

Net zo snel als dat die foto geplaatst was, kwamen echter al de ‘moedermaffia-trolletjes’ (is dat een woord?) tevoorschijn. Je kent ze wel – de mensen (met name vrouwen), die denken precies te weten hoe het moederschap werkt. Die je ongevraagd tienduizend zogenaamd welgemeende adviezen geven, jou zullen corrigeren in alles wat je doet en laat en vooral heel nodig hun mening over hoe de ander het (verkeerd) doet moeten verspreiden. In hun ogen had Miss Markle namelijk helemaal geen idee hoe het allemaal moest: ten eerste hield ze de arme Archie helemaal verkeerd vast en dit wees natuurlijk erop dat zij de baby nog nooit eerder had vastgehouden. Zo een moeder was het namelijk: eentje, die totaal geen moederinstinct had – dat wisten ze wel zeker. Ze had de baby sowieso heel anders vast moeten houden, maar nog beter was het geweest als ze een kinderwagen mee had genomen waar de kleine in had kunnen liggen. Ook ‘royal’ genoeg was ze niet met haar groene ‘tent-jurk’, hoe durft ze? Oh ja, en een mutsje en sokjes voor de kleine prins waren ook wel op z’n plaats geweest. Wat een slechte mama is het wel niet; er zou toch iemand medelijden moeten hebben met dat kleine jochie.
Royaal of niet, ik zag alleen een lieve, kwetsbare, nieuwe mama, die haar eigen weg in het moederschap aan het verkennen is.
Waar maakten zich al die mensen toch zo druk om?

Ietsjes later op dezelfde dag gebeurde het weer. P!nk (de zangeres) had een foto van haar met haar kind in een dierentuin in Berlijn gepost. Onschuldig zou je zeggen, toch? Een moeder die tijd met haar kind doorbrengt, ondanks haar drukke leven laat zien dat haar kinderen ertoe doen en zij er is. Maar nee hoor, want je gaat toch niet met je kind naar de dierentuin?! Dieren horen niet opgesloten en dat ga je dan toch niet ook nog eens steunen!
Ok, misschien horen dieren niet opgesloten te zitten en daar mag natuurlijk iedereen zijn eigen mening over hebben, maar gaan we dat nou echt onder een vakantiekiekje van iemand bespreken? Het is niet zo dat er een mega reclameboord met korting en giveaway voor een dierentuin om hun nek hing, toch? 

Ik viel van de ene verbazing in de andere. Moeten we echt altijd iets negatiefs aanmerken? En moeten we überhaupt wel over álles een mening hebben en die te pas en te onpas verspreiden?
Het kan toch niet waar zijn, dat wij vrouwen, wij moeders elkaar afkraken in plaats van elkaar te steunen, te supporten en er voor elkaar te zijn?

Waar haalden die mensen toch het lef vandaan om een moeder, een vrouw, een van hen, zo aan te vallen? Zich ermee te bemoeien hoe en waar een mama tijd met haar kind doorbrengt, welke kleren ze aan doet of hoe ze haar kindje vasthoudt?

Dit zijn nu twee voorbeelden van bekende mama’s, maar hier krijgt elke moeder mee te maken – door familie, door vrienden, maar ook door mensen die je helemaal niet kent. Het lijkt alsof je uit moet kijken met alles wat je zegt, doet en laat zodra je moeder bent. Opeens heeft iedereen een mening, opeens vindt iedereen iets van jou – en dat nog bovenop de dagelijkse struggles en onzekerheden waar we sowieso al mee te maken krijgen. 

Het maakte me boos en verdrietig. Het raakte me.
Ik voelde de onzekerheid en kwetsbaarheid van alle moeders. De onzekerheid van alle vrouwen. De onzekerheid, die we zelf aanwakkeren en in staat houden, door dit soort commentaren.
Door het delen van alleen maar perfecte plaatjes. Door momshaming, bodyshaming, het vergelijken van onze situaties en leefomstandigheden met die van een ander, het automatisch invullen van dingen die we over iemand niet (kunnen) weten…

Misschien moet ook iemand die in de schijnwerpers staat het moederschap voor zichzelf kunnen ontdekken, zichzelf opnieuw uit kunnen vinden, aan haar nieuwe lichaam wennen.
Misschien wil ook een moeder die beroemd is soms even een doodgewoon uitje met haar kind beleven, zonder heel de tijd met anderen en voorbeeldfuncties bezig te hoeven zijn.
Misschien zijn we allemaal maar mensen, die hun best proberen te doen – elke dag opnieuw.
Misschien zijn we allemaal niet perfect en alsnog de allerbeste mama die zich onze kindjes maar voor kunnen stellen.
Misschien mogen we allemaal wel ietsjes liever en milder naar ons zelf en elkaar kijken. 

Ouder zijn, een kersverse mama zijn, het moederschap aan zich, zijn al zwaar genoeg. Onzekerheden, schuldgevoelens en het gevoel niet goed genoeg te zijn, komen van zelf al vaak genoeg op. (Veel te) kritisch naar ons zelf kijken, daar zijn we als vrouwen maar al te goed in - daar hebben we niemand anders voor nodig.  

Mama’s, het is tijd dat we dit achter ons laten. Tijd om als vrouwen weer voor elkaar op te komen, elkaar te steunen, te helpen en begripvol te zijn. Het vertrouwen in elkaar weer terug te winnen en elkaar te laten shinen. Liefde, compassie en empathie voor elkaar te tonen.
Laten we het goede in elkaar zien. De goede intenties benadrukken. Zonder oordeel naar elkaar luisteren en kijken. Uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde voor ons en onze kinderen: Gelukkig zijn! – en dat is nu eenmaal makkelijker als we ons gesteund voelen en op onze moederkwaliteiten durven te vertrouwen.
Dat betekent niet dat we het altijd met elkaar eens hoeven te zijn, dat betekent niet dat we het allemaal goed hoeven te vinden wat een ander doet, maar met een beetje compassie, respect en liefde komen we al een heel eind. 

En als het vandaag nog niemand tegen jou heeft gezegd:
Mama, je bent goed zoals je bent. Je doet het goed. Ik steun je en ik ben trots op je. 

Mama, you got this!

Liefs, Evi

 

 

 

 


Geef een reactie

%d bloggers liken dit: