fbpx




DE SLECHTSTE MOEDER OOIT

Toen ik net moeder was en voor het eerst in m’n eentje thuis was met mijn babytje, 
wou ik heel graag even gaan douchen.
Me weer fris voelen.
Maar mijn kleintje had andere plannen. 

Terwijl hij meestal gewoon rustig was,
vanzelf in slaap viel als ik hem in zijn bedje legde,
wou dat die dag maar niet lukken. 

Uiteindelijk waren we allebei aan het huilen.
Nouja, hij was aan het krijsen.
Dat krijsen waarbij zijn gezichtje bijna blauw werd
en ik me afvroeg of hij überhaupt nog genoeg lucht kreeg. 

Ik wist het even niet meer.
Er was niemand thuis aan wie ik het kon vragen.
Mijn vrienden hadden nog geen kinderen, die begrepen dat vast niet.
En ik wou toch echt wel 5 minuutjes voor mezelf.

Heel even maar. 

Op Facebook zat ik in een mama groep,
de vrouwen daar hadden misschien de reddende tip dacht ik en stelde mijn vraag.
Wat dan gebeurde had ik helemaal niet aan zien komen.
Naast een paar lieve tips en begrijpende woorden,
kreeg ik vooral kritiek. 

Hoe durfde ik me dit alleen maar af te vragen?
Een babytje hoorde namelijk blijkbaar de eerst 3 maanden 24/7 aan mij vast te plakken. 

Hoorde ik dan niet te douchen?
Mocht ik niet meer naar de wc?
Hoe deden die moeders dat?
Hoe dan?

Ik deed het dus wel allemaal verkeerd.
Ik had me er niet voldoende op voorbereid.
Ik had geen idee hoe ik voor dit lieve kleine mensje moest zorgen.
Ik kon dit niet – was hier niet voor gemaakt! En nu?

Met tranen op mijn wang zette ik mijn zoontje in de maxi cosi,
zette hem voor de douche en ging even heel snel douchen.
Ik voelde me alleen,
Ik voelde me schuldig.

De slechtste moeder die er maar was. 

Nu ik erop terugkijk zie ik hoe gek dit eigenlijk was.
Dat ik het helemaal niet verkeerd deed.
Dat ik het gewoon – net zoals elke mama – moest ontdekken.
Leren wat voor mij werkt.
Wat voor hem werkt.
Wat voor ons werkt.

Dat ik mijn best deed.
Dat ik genoeg mama was.
Dat ik juist door voor mezelf te kiezen een veel betere moeder kon zijn.
En dat het ok is – nee, zelfs een vereiste - om voor mezelf te zorgen. 

Maar wat ik vooral voel als ik terugkijk,
is dat wij moeders er meer voor elkaar mogen zijn. 
Onze onzekerheden en struggles en mooie momenten veel meer met elkaar mogen delen,
en elkaar mogen steunen.
Zonder vooroordeel.
Vanuit liefde en begrip. 

En daarom wil ik, dat je weet dat je eigen weg goed is.
Dat je mag vertrouwen op jezelf.
Dat niemand weet hoe het moet,
en we allemaal gewoon ons best proberen te doen.

Als je dus vandaag het gevoel hebt dat je het niet goed genoeg doet,
dat je niet genoeg geeft,
dat je niet genoeg doet,
Mama, je doet het goed!

Jij bent genoeg!

...en laat je vooral door niemand iets anders wijs maken. 


Mama, you got this!

Liefs, Evi



Geef een reactie

%d bloggers liken dit: