fbpx


DAG, ONZEKERHEID!  


-Een roadmap door de jungle van ouderschapsadviezen-

Zodra je zwanger bent vliegen de tips en adviezen je om de oren.
Je hoort wat je moet doen en laten tijdens de zwangerschap, ontvangt tips over hoe je de bevalling zo goed mogelijk door kunt komen, wat je allemaal voor moet bereiden, hoe je de eerste tijd het best voor je kind kunt zorgen en uiteindelijk hoe je het op hoort te voeden zodat het een sociaal, geliefd, slim en zelfstandig mensje gaat worden.
Maar kun je nou wel of niet plantaardig eten tijdens de zwangerschap? Wordt je baby er blij van als het al in de buik naar jouw favoriete muziek mag luisteren? Moet je tijdens de bevalling nou wel of niet naar meditaties luisteren, op je rug, gehurkt of in bad bevallen? Is het verstandig om jouw kind bij jou in bed te laten slapen of het bij elk huiltje op te pakken of is dat juist slecht en wordt je kind dan verwend? Wat werkt nou wel en wat niet? En welke opvoedmethode moet je nou aanhouden zodat je kind zich helemaal kan ontplooien, zichzelf kan zijn, zich geliefd voelt en tot een verantwoordelijk, slim en sociaal persoon kan opgroeien? 

Toen ik zwanger was van mijn eerste kindje ging ik naar zwangerschapsyoga en mijn yogalerares zei iets wat veel indruk op me maakte: ‘Zodra je zwanger bent, zodra je zichtbaar leven in je draagt, word je onderdeel van een groter geheel en gaat de interesse van de maatschappij uit naar het nieuwe leven dat uit jou voort gaat komen.’
BAM - Die kwam binnen. Andere mensen gingen zich nu dus met mij en mijn kindje bemoeien – en dat zat gewoon in ons, diep verankerd in ons DNA, uit tijden dat we nog in stammen leefden en veel meer naar elkaar omkeken en voor elkaar zorgden.
Maar daar had ik niet voor getekend! Aan de ene kant vond ik het wel een mooi idee dat mensen dichterbij elkaar komen, elkaar helpen en steunen en dat dat dus gewoon in ons zit, ook al is dat tegenwoordig vaak niet meer zo zichtbaar en lijkt het alsof iedereen er vooral voor zichzelf is, druk is en geen tijd meer heeft om er ook nog voor een ander te zijn.
Maar aan de andere kant vond ik het ook eng: ik wou het op mijn manier doen. Ik wou niet dat anderen er iets van gingen vinden of mij onzeker gingen maken over mijn keuzes. Wou ik wel onderdeel zijn van dat grotere geheel? Vond ik het niet ook gewoon fijn om anoniem te zijn? Vragen waar ik niet per se een antwoord op had, maar die ik ook niet meer hoefde te beantwoorden, want ik droeg nu leven in me en of ik er nou bewust voor had gekozen of niet – ik wás sowieso al onderdeel van dat grotere geheel. 

Tijdens mijn zwangerschap las ik geen boeken. Ik bereidde me niet bewust voor op het ouderschap. Ik las niet over opvoedingsmethodes, ik las niet over slaaptrainingen, over sprongetjes of ritme - maar of ik het nou wou of niet, ook ík kreeg adviezen van andere mama’s. En hey -  ik zou liegen als ik nu zou zeggen dat ik nooit ongevraagd tips of adviezen heb gegeven aan iemand. Het zit in ons om dit te doen, we willen helpen, laten zien of horen wat voor ons heeft gewerkt of hoe wij een bepaalde situatie hebben kunnen oplossen. We denken dat we de ander er een plezier mee kunnen doen en soms is dat ook zo. Ik heb aan sommige tips echt iets gehad en was er blij mee, want zelf was ik er niet – of misschien pas veel later – opgekomen. Alleen schuilt er ook het gevaar dat we ons helemaal verliezen in al die welgemeende adviezen, dat we niet meer weten wat we nou wel of niet moeten doen en het contact met onszelf en ons kindje daardoor kwijtraken. We vergeten maar al te snel dat we ook op onze intuïtie mogen vertrouwen en dat er voldoende wijsheid in ons zit waar we aan vast mogen houden. 

De waarheid is namelijk dat er niet één perfecte manier is, dat er niet één perfect advies is, dat er niet één perfecte methode is – het zijn er ontelbaar veel, maar niet allemaal passen ze bij jou of jouw gezin. Moet je dan helemaal geen tips en adviezen meer aannemen en volledig op je eigen gevoel varen? Nee, ik denk het niet. Ik denk dat het goed is om te luisteren naar wat anderen je mee willen geven en misschien wil je er ook over lezen of vind je een bepaalde methode zo interessant dat je er helemaal in wilt duiken, maar blijf altijd checken of het ook goed voelt voor jou. Ben je bijvoorbeeld fan van een opvoedstijl en werken 90% van de uitgelegde methodes voor jou en je gezin – go ahead, maar maak jezelf niet druk over die 10% die jij anders doet. Doe vooral wat voor jullie goed voelt en ontwikkel uit alle tips en adviezen die je hebt opgedaan je eigen manier van doen.                                                                   

Natuurlijk werd ook ik weleens onzeker over mijn keuzes: over dat ik gestopt was met borstvoeding, dat ik nog niet was begonnen met zindelijkheidstraining, dat ik me ook daar niet op had voorbereid en het gewoon op gevoel deed, dat ik nooit een opvoedingsboek had gelezen en geen idee had van al die methodes waar ze het in de mamagroep over hadden, over dat mijn kind nog twee keer per dag sliep…
Zoals iedere moeder kreeg ook ik opmerkingen van ‘oh, nee dat doen wij heel anders!’, ‘nee, dat moet je echt eens zo en zo proberen!’ of ‘echt?? Doe jij dit zo’, ‘is hij daar niet te groot/te klein voor’, ‘moet hij niet eens naar de kapper’ (jongetje had lang haar), …
Met dit soort opmerkingen – vaak helemaal niet slecht bedoeld – krijgen we allemaal weleens te maken. Belangrijk is dan alleen dat we ermee om leren gaan en ons er niet meteen onzeker door gaan voelen. 

De commentaren zullen blijven komen, maar we kunnen wel zelf kiezen wat we ermee doen. En dit is dan ook het enige advies dat ik altijd (en ook ongevraagd) zal blijven geven: sta open voor advies, maar blijf altijd luisteren naar jouw gevoel. Probeer dat wat je aanspreekt en kijk wat voor jullie werkt. We doen allemaal maar wat, niemand heeft de heilige formule in handen die voor iedereen van toepassing is. Moederschap, ouders zijn, opvoeden, een goede partner, vriendin of dochter zijn – er zijn hier geen handleidingen voor.
Het enige wat we allemaal kunnen doen om erachter te komen wat voor ons werkt is openstaan voor nieuwe ideeën, voelen, toepassen, testen, proberen. En als iets werkt, blijf het doen totdat het niet meer werkt. Ja, ook dat gebeurt helaas en meestal precies op het moment dat je zelfverzekerd genoeg bent en denkt dat je nu de juiste routine hebt gevonden. Precies dan verandert de situatie, vindt er een sprongetje plaats in de ontwikkeling van je kind, of wat dan ook en *pooeeef surprise* – je mag weer beginnen met uitzoeken, afstemmen en voelen. 

Net als ons kindje, groeien wij als ouders in onze rol. Leren we met vallen en opstaan en ontwikkelen we nieuwe vaardigheden. Net als ons kindje moeten we wennen en leren. En terwijl we het bij ons baby’tje heel normaal vinden dat-ie niet alleen poept als de luier dicht is (hello, verschoonongelukken), niet meteen loopt of zijn kamer opruimt, staan we het onszelf vaak niet toe om te leren hoe we deze compleet nieuwe fulltime-baan aan kunnen pakken. Hoe we het best voor onszelf en ons kindje kunnen zorgen, hoe we ons kindje de aandacht kunnen geven die het nodig heeft zonder onszelf helemaal weg te moeten cijferen of hoe we een eerder zo simpele taak als douchen nou uit moeten voeren terwijl ons baby’tje maar niet wil slapen en geen seconde alleen wil zijn. 

Hoe zorg je er dus voor, dat je ondanks dat je het zelf ook niet helemaal zeker weet en ondanks dat je commentaar over jouw manier van doen en laten krijgt, alsnog vertrouwt op jouw vaardigheden en jouw manier van ‘moederen’?

In mijn nieuwe e-book dat je hier gratis kunt downloaden, deel ik mijn roadmap door de jungle van ouderschapsadviezen met jou. Hierin leg ik je in 7 simpele stappen uit, hoe jij met onzekerheden om kunt gaan, hoe je de verbinding met jezelf en jouw intuïtie bewust op kunt (blijven) zoeken en hoe je je weg in het moederschap vol vertrouwen durft te (blijven) volgen. 

 



Geef een reactie

%d bloggers liken dit: